Voor de buis met navelpluis – Maar wat is het?

Het pulken van het pluis uit de navel, veelal voor de buis, heb ik altijd al heerlijk gevonden. Onschuldig en totaal niet vies. Toch? Navelpluizen staat zelfs in mijn top 5 favoriete bezigheden tijdens het niets doen op de bank voor de televisie. 

Met de wijsvinger wroet je tot je een lekker bolletje stof te pakken hebt. Tussen duim en wijsvinger haal je de navelpluis omhoog,  je kijkt naar resultaat en je oordeelt snel of het veel pluis is of weinig. In een soepele beweging, zonder je andere hand te gebruiken, leg je het propje stof op de duim en schiet je het weg met de middelvinger richting een willekeurige hoek in de kamer.

Wat toevallig, deze handelingen lijken verdomd veel op proces bij het neuspulken.  Lekker man, beetje graven in die naze voor de televisie.  Bij een echt goede harde bulk hoor je ook wel eens licht tikje vlak nadat je het weg hebt geschoten. Touche! Dan weet je dat je echt lekker bezig bent. TV moet dan trouwens niet te hard staan.  Had ik al verteld dat in de neus peuteren in mijn favo top 5 op nummer twee staat?

Terug naar de navelpluis – wat is het?

Mijn vriendin vindt pluis in de navel echt helemaal niets. Ze denkt dat het vies is. Omdat ik haar nooit ongelijk wil geven of in de rede wil vallen ben ik er mee gestopt wanneer ze in de buurt is. Althans, ik probeer, wanneer in haar bijzijn, het onopvallend toch te doen. Zoals elke man, ja zeggen en nee doen. Maar omdat ik eigenlijk ook niet wist of het nou echt wel helemaal fris is ben ik het toch even gaan Googlen.

Wat blijkt! Hoogleraar Karl Kruszelnicki van de Universiteit van Sydney had blijkbaar weinig te doen en heeft onderzoek gedaan naar navelpluis. Sterker nog, hij heeft in 2002 voor dit onderzoek de Ignobelprijs gewonnen. De Ignobelprijs is de tegenhanger van de Nobelprijs en wordt uitgedeeld aan onderzoekers die met hun bevindingen de lezer eerst laten lachen en daarna (kortstondig) aan het denken zet. Mijn reactie na het lezen van de resultaten was: ‘Hmmm, oke, klinkt logisch..’ en toen ben ik eerst enthousiast gaan navelpluizen en daarna dit blogje gaan schrijven.

Maar wat is dat navelpluis nou? Gewoon alleen stof? Nee! Komt ie dan.

De pluisjes komen in je navel logischerwijs door wrijving tussen je lichaam en kleding. Diepe navels, zoals ik heb, fungeren als een afvoerputje waar het stof in gewreven wordt. Minder diepe navels hebben dan ook minder last van die heerlijke pluisjes. Mannen met borsthaar hebben automatisch ook meer last. Ik heb borsthaar. Hebben vrouwen borsthaar? Nee, dus daarom hebben vrouwen ook minder last van bolletjes pluis in de navel.

Maar wanneer je het pluis tot een bolletje hebt gedraaid bevat het niet alleen stofvezels. Nee nee. Vaak zitten er huidcellen in afkomstig uit de schaamstreek(!!) (onderbroek, onderbuik). Want verrassend genoeg komt het meeste pluis dat je soms in je  navel vindt niet van je bovenlichaam maar de brutale pluisjes komen juist van wat er zich onder de navel bevindt.

Dus de conclusie is

Echt pluis zit het nou ook weer niet met dat navelpluis. Net als neuspeuteren. Lees het hele onderzoek hier, opgeschreven door een ijverige wikipedia’r . 

Oja, vaak zijn de pluisjes blauw van kleur. Dat komt omdat we veel blauwe kleding dragen. Denk aan de spijkerbroek.

En dan nu eindelijk  mijn top 5 favoriete bezigheden tijdens het niets doen op de bank voor de televisie

Ik heb er al twee verklapt. Neuspeuteren en navelpluizen. Maar wie is de lijstaanvoerder? De intimi rond mijn eigen persoon zouden direct zeggen…

  1. De hand in de broek. Dit was ook wel te verwachten. Bijna iedere man vindt dit heerlijk. In de buurt van de pielemans is altijd goed toeven.
  2. Peuteren in de neus (was al verklapt)
  3. Zappen tot je een ons weegt
  4. Het natje en een droogje (bier en chocolade/toastjes/chips/broodjes)
  5. En daar is die dan: Navelpluizen

 

You may also like...

4 reacties

  1. Cees schreef:

    Leuk verhaal, goed geschreven. Maar… voor jou is hier geen plaats meer in de herberg.

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: