Echte mannen drinken geen thee

Echte mannen eten wel kaas, houden van sport of kijken er naar, presteren (naargelang het niveau verwacht) op hun werk, nemen initiatief,  zijn goed voor hun familie/vrienden en houden niet van Nick&Simon. Dit geldt overigens voor mijn beleving hoe een man hoort te zijn.
Uiteraard ongeacht je seksuele voorkeur (homo/hetero) ofwel als je een metro- of machoman bent. Of de meeste mannen zo zijn en ik dus een beschrijving geef van een gemiddelde man weet ik niet.

Ik weet in ieder geval wanneer je van gedrag of uiterlijke kenmerken het gemiddelde neemt, het meestal als normaal wordt gezien. Maar niet elke Jan Modaal voldoet aan bovenstaande kritieke eisen, ik wel (overigens heb ik nog geen geen vrouw en kinderen). Ben ik een superman?

Maar ik ben een realist. Ik ben geen superman. Er zijn natuurlijk ook gradaties in het gemiddeld man zijn. Onder het gemiddelde, gemiddeld, boven gemiddeld.

Een superman vind je in het rijtje brandweerman, de man die er twee banen op na houdt omdat hij zijn verantwoordelijkheid neemt of de man die beenmerg afstaat aan een wildvreemde. Daar vind ik mijzelf niet terug. Je bent overigens alleen een superman wanneer je ook voldoet aan de eisen van de gemiddelde man. De gemiddelde man moet weer voldoen aan eisen die verklaren dat hij stiekem niet een falende man is.

Genoeg gelul over man dit of man dat.

Drinkt een echte man thee? Ik heb mijzelf net boven gemiddeld verklaard. Een topgozer. Man man, wat zouden we er van mij meer moeten hebben. En je kan beter een boven gemiddelde pief zijn want als je het op de keper beschouwt: Die supermannen zijn altijd druk of balanceren op het randje van de dood.

Maar thee. Ik drink tegenwoordig thee. Is dat nou mannelijk? Doen wij aan theeleuten? Schuiven wij aan wanneer er een High Tea wordt georganiseerd? Dacht het niet. Echter, ik zit tegenwoordig wel te Googlen hoe snel ik afval wanneer ik groene thee drink omdat er krachtige antioxidanten in zitten die mijn lichaam gezond en sterk houden. Wat een verslaving.

Vroeger dronk ik thee. Ik moest thee drinken. Altijd met een ‘wolkje’ melk (staat gelijk aan een klein scheutje) en suiker. Smerig. Die kleur alleen al. Soort beige. Thee met melk, dat gun je niemand. Door die kleur en geur ontwikkelde ik een afkeer. Is helemaal niet erg. Je mist niets.
Toen ik klein was vond ik Brinta met melk bestrooid met een half pak kristal suiker ook heel lekker. Sterker nog.
Een paar maanden geleden ben ik verhuisd naar het appartement van mijn zus. Die had in de kast nog een pak Brinta staan. Ik voelde een nostalgische tinteling. Ik had een dag daarvoor melk gekocht. Suiker was aanwezig en een magnetron. Één hap genomen en gezworen het nooit meer te eten.

Maar die vieze pap gaf ik dus tweede kans. Thee heb ik ook een tweede kans gegeven. In mijn oude studentenhuis was geen druppel bier meer te vinden. De koffie was ook op en water uit de kraan had niet de voorkeur. Toen zag ik een huisgenoot met een kopje thee lopen. Dat wilde ik ook. Ik kreeg een zakje groene thee met citroen van het Albert Heijn huismerk aangereikt maar moest zelf de waterkoker opnieuw aanzetten. Water was nog vrij warm en amper één minuut later had ik ook een kopje thee.

Op kantoor vragen de vrouwen om de haverklap: ‘Thee? Iemand thee?’ De één heeft alleen opnieuw warm water nodig, de ander wil graag nieuw water en een zakje rooibos of Turkse thee met kaneel en honing. We hebben overigens nog 15 smaken. Goed geregeld. Omdat we maar één nespresso smaak hebben, de volluto, en ik niet de hele dag aanmaaklimonade wil drinken zeg ik ook wel eens: “Hè lekker, graag”. Resultaat, ik ben nu een gematigd thee drinker. Mijn voorkeur gaat uit naar groene thee. Die Turkse vind ik niet zo lekker, bosvruchten thee is niet mijn ding en geloof niet in gecarameliseerde peer in een zakje.

Het is nu wachten op het moment dat ik thuis een kopje thee zet. Ik heb een pak groene thee met citroen gekocht.

You may also like...

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: