Door late treffer in polonaise terug naar huis

Het ziet er naar uit dat de Baarn Heren II mentaal steeds sterker wordt. Waar voorheen de laatste minuten bij een achterstand al als verloren werd beschouwd, weet het team nu dat hockeyen tot het laatste fluitsignaal kan lonen.

Afgelopen zondag speelde het modelteam van de BMHV tegen directe concurrent om de vierde plaats Kampong 28. Koen Knijnenburg, kind van de club, werd buiten de selectie gelaten bij de Heren 1 en vroeg asiel aan bij aanvoerder Matthijs van der Kuinder. Bij de Heren 1 kijkt men niet naar het verleden. Noem het topsport klimaat. Wij noemen het korte termijn visie. Een gearriveerde speler zoals Koen is altijd welkom bij de H2 en hij kon zich daarom direct opmaken voor een basisplaats rechts achterin.

Hockey is een spel waar veel doelpunten kunnen vallen en daarom stond het na 50 minuten ook 3-3. Met als scoreverloop dat Baarn telkens één doelpunt voor kwam. Na de derde gelijkmakende goal van Kampong kwam er iets los bij de spelers in het blauw. Ze lieten het balletje lopen en kort hun derde treffer namen zij geheel terecht de leiding in de wedstrijd. Dit leidde tot nogal wat frustratie bij de aimabele lievelingetjes van vice-voorzitter Allard Jiskoot.

4-3 achter met nog vijftien minuten op de klok. Bob Plugge, in de winter gecontracteerd in het lokale café de Karseboom en met zijn 32 jaar de oudste in het team, speelde een dijk van een wedstrijd en was er achterin persoonlijk voor verantwoordelijk dat de voorsprong van kampong bij één doelpunt bleef.
Hij coachte het geloof in het team terug en zei tegen Nick van der Kuinder in de wedstrijd nadat hij de strafcorner had veroorzaakt die leidde tot de vierde tegentreffer: “Kostbaar is de wijsheid die door ervaring wordt verkregen”. Nick, rijp voor een wissel, groeide door deze mentale positieve tik op de billen en was het restant van de wedstrijd op geen fout te betrappen.

Gelukkig had Baarn met Floris Overgaag in de aanval een speler in het team die nog wat recht had te zetten. Drie grote kansen had hij al gemist maar op aangeven van de briljant spelende Koen Knijnenburg het tien minuten voor tijd maakte hij toch 4-4. De punten delen zou een mooi resultaat zijn maar Floris wilde meer. In de aller laatste seconde passeert hij de keeper, draait terug naar goal, strikt zijn veters, knipoogt naar dezelfde  mooie rijmoeder die drie maanden geleden ook a langs de lijn stond en ditmaal die van haar dochter oversloeg, legt tot slot zijn lus zoals hij hem wil linksdragend en maait de bal hoog in de touwen. Fluitsignaal klinkt, drie punten in de tas en in polonaise over de A27 terug naar huis.

Tot volgende week!

 

You may also like...

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: