91 jarige vrouw vrijwillig aan een 3D televisie geholpen

Afgelopen vrijdag heb ik dan eindelijk woord bij daad gevoegd. Ik ben nu officieel vrijwilliger. Tweeënhalf uur heb ik mij belangeloos ingezet voor een stadsgenoot.

Februari jl.  was ik in een Albert Heijn in Utrecht met om een kratje vocht te halen om een verjaardag van een goede vriend te vieren en kracht bij te zetten. De kassa gepasseerd viel mijn oog op een mooi meisje die bij de bak met lege kartonnen dozen voor consumentengebruik stond. Zij stond niet-bederfelijke goederen in te zamelen om voedselpakketten aan te vullen. Denk aan suiker, pindakaas, houdbare melk. Gemakkelijk onderwerp om een gesprek aan te gaan om uiteindelijk misschien haar 06 nummer los te krijgen dacht ik zo. Echter, na 1 minuut overtuigde zij mij al door haar enthousiasme om mij ook op te geven voor vrijwilligerswerk. ‘Het is niet alleen leuk om te doen maar ook goed voor je netwerk’ zei ze heel openhartig. ‘En ik ben net afgestudeerd en ik heb nog geen baan  en vrijwilligerswerk staat ook goed op je CV’. Ik raakte geïnteresseerd en ze legde uit dat ik mij kon opgeven voor de organisatie Amsterdam Cares en ook aan de slag kon gaan.

Ik sloeg amsterdamcares.nl op in de notities app van mijn telefoon en verliet zonder een telefoonnummer gescoord te hebben de Appie.

De volgende dag klapte ik mijn laptop open met een kater en heb ik de voorwaarden op de Amsterdam Cares betreft het verrichten van vrijwilligerswerk gelezen. De enige voorwaarden is opdraven wanneer je je ergens voor opgeeft. Je hoeft in feite niets te kunnen. Te gek. Ingeschreven, email bevestigd ter controle dat jij het bent, profiel aangemaakt en voor de rest niets gedaan. De hoofdpijn hield me tegen. Dat ik direct mijn profiel invulde was al heel wat vond ik toen.

amsterdam cares

Niet veel later begon ik aan mijn eerste echt baan. Ik werd verantwoordelijk voor de Online Marketing bij een nieuw bedrijf. In het begin ging het hartstikke goed. De aanvragen voor ons product stroomde al gauw online binnen en we hadden een klein beetje startkapitaal om de eerste drie á vier maanden de loonkosten, overhead en huur te betalen. Tegelijk met de start van het bedrijf gingen we op zoek naar een grote investeerder die ons kon helpen het product van 95% af naar 100% verkoop klaar te duwen. Het is inmiddels oktober en het is niet gelukt. Heel erg jammer, of er nog hoop is, jazeker, maar deze hoop moet wel gekoesterd worden in tijden van persoonlijke financiële crisis en dat is niet bepaald een pretje. Door het gebrek aan slappe was in de beurs en het wachten op geld dat inmiddels toegezegd was door een geïnteresseerde partij kon ik niets anders dan thuis afwachten op goed nieuws. Mijn collega zou bellen wanneer het geld gestort was.

Op advies van lieve mensen in mijn omgeving ging ik maar alvast solliciteren. Ik kon ook niet meer vertrouwen op de zogenaamde geruststellende woorden ‘het komt goed’ en ‘het geld komt eraan, nog even geduld’. Je moet toch iedere maand je vaste lasten kunnen betalen en daar heb je wel een loonstrook voor nodig die ook aan het einde van de maand op je bankrekening staat. Bovendien, je zelfvertrouwen en gemoedstoestand blijken in onzekere tijden gefundeerd te zijn op een ondergrond gevoelig voor corrosie. Dat van mij was al langzaam aan het wegspoelen dus tijd voor herstel en een actieplan. Tijdens het versturen van sollicitaties zag ik dat de inhoud van mijn cv wat aan de magere kant was. ‘En vrijwilligerswerk staat ook goed op je cv’ schoot ineens door mijn hoofd. Dat leuke meisje in de Appie, Ja!

Ik ben direct naar inlogpagina van Amsterdam Cares gegaan. Een nieuw wachtwoord aangevraagd. Was de oude natuurlijk allang vergeten. Enkele minuten na het ontvangen van het nieuwe wachtwoord had ik mij opgegeven voor een middag wandelen en gezellig doen. Ik werd de volgende dag om 14.00 uur verwacht bij ‘De Werf’ bejaardentehuis in Amsterdam West.

Fietsend door het Rembrandtpark richting West klonk door mijn oordoppen For Once In My Life van Stevie Wonder, leek me toepasselijk. Vijf liedjes later zette ik mijn geleende OV-Fiets in de stalling pal voor de ingang van het bejaardentehuis. Het rook er naar shampoo. Aangenamer dan de dode roosjes lucht die normaal je neus terroriseert in een ruimte waar de gemiddelde leeftijd boven de tachtig ligt. Wat bleek, de deur van de inhuis kapper stond open. Vast bewust gedaan door de directie van De Werf.

Aangekomen bij de balie werd ik begroet door een sociale werkster van de Werf. ‘Jij bent vast Hugo, ik herken je van de foto, aangenaam. Mevrouw van der Kolhoff komt nu met de lift naar beneden, wil je koffie?’ ‘Koffie ja lekker, zwart graag’. Zittend aan een wachttafel vroeg de sociale werkster aan mij of ik verstand had van televisies. Mevrouw van der Kolhoff had namelijk dringend behoefte aan een nieuwe televisie. Haar huidige prehistorische kijkbuis had de laatste pixels inmiddels uitgeblazen. Dus of ik met haar naar de BCC wilde wandelen en een leuk modelletje wilde uitkiezen. Dit in plaats van een stukje wandelen.  Natuurlijk wilde ik dat wel doen! En om er zomaar nog even een anekdote in te gooien vertelde ik haar dat ik onlangs voor een sollicitatie procedure een rollenspel via skype heb afgelegd. Ik moest een verkoper in de Media Markt voorstellen en aan een klant een Samsung televisie verkopen. Met bijproduct nog wel! Dus ik was de perfecte kandidaat om op jacht naar een tv te gaan. Uiteraard vertelde ik er niet bij dat ik ben afgewezen voor een functie bij KPN op basis van dat rollenspel. Het uitzoeken van een product is per slot van rekening ook iets anders dan het verkopen van een product. Toch?

Ik begroette mevrouw van der Kolhoff hartelijk en ze was direct razend enthousiast. Ze wilde ook meteen gaan. De loopstok in haar linkerhand, haar rechterarm ingehaakt bij mij. Haar handtas mocht ik ook vasthouden. Samen liepen we pas voor pas synchroon over de stoep. Dat vroeg ze zelf omdat dat comfortabeler liep. We praatte onderweg naar de BCC, 500 meter hemelsbreed verder, over van alles. Dat ze haar hele leven al in Amsterdam woonde. Geen kinderen, geen man. Een stukje over de oorlog. Waarom ik dit werk deed. Of ik niet weer naar huis wilde want ik zou toch wel andere dingen te doen hebben. Of ik geen vriendin had. Het waren leuke gesprekken. Ze had het naar haar zin. Vijfentwintig minuten later kwamen we aan bij de BCC. Na een rondje door de winkel pakte ik een stoel en zette ik haar voor een televisie neer. Een HD televisie. Er is ook niets anders. ‘Kijkt dit lekker mevrouw? Niet te groot? De prijs is 500 euro, dat is toch heel wat minder dan die 2000 euro die u in gedachte had’. ‘Dat is een mooie prijs ja. Kan mijn video hier ook op? Ik kijk heel graag video’s’. ‘U bedoelt dvd’s mevrouw? Zo’n schijfje?’ ‘Ja dat bedoel ik, zo’n bandrecorder’. Ze had geen idee waar ik het over had. Maar na vijftien minuten kijken hadden we wel een tv te pakken! Bij het afrekenen wilde de verkoper haar nog een extra verzekering aansmeren maar haar antwoord was: ‘Zo lang leef ik toch niet meer’. Een grapje natuurlijk maar dat wist niet verkoper niet. Lachend liepen we de winkel uit.

Ik heb haar thuis gebracht en de nieuwe tv naar haar appartementje gedragen. Ze was onder de indruk. Dat is altijd fijn. Haar oude tv weggehaald, kastje afgestoft en toen kwam het grote moment. Het uitpakken van haar gloednieuwe televisie. Zij had er ook zin in. Ik knipte de tape los en maakte de doos open.  Het eerste wat ik eruit haalde waren twee 3D brillen. Ik schrok me dood. Heb ik een 91 jarige vrouw aan een 3D televisie geholpen? Ik keek naar de beschrijving van de televisie op de doos en ja hoor: Het was een Phillips 3D televisie. Lekker handig Hugo. Had die intercedent mij toch terecht afgewezen op basis van dat rollenspel?

Even voelde ik mij heel lullig. Begon zelfs een beetje te zweten. Ik zette de tv toch maar op de standaard, klikte de videorecorder erin en de kabel. Er was weer beeld en geluid. Het eerste wat ze deed was een videoband proberen. Ze zette een oeroude aflevering van Commissaris Rex op. ‘Vind jij dit ook leuk?’ Ik zei uiteraard dat ik dit ook heel leuk vond. ‘Je mag wel een video lenen, kan je het lekker thuis kijken’. Dit aanbod kon ik moeilijk afslaan, je zegt toch geen nee tegen een lieve oude dame! Maar het was mij gelukt. Ik zei tegen haar dat ik zelf ook videobanden van hondje Rex had. Ik heb nog wel een half uur moeten uitleggen hoe de afstandbediening werkt. Ongemakkelijk groot ding ook. De 3D brillen maar netjes in een lade gelegd. Die had ze toch niet nodig. Er is geen videorecorder ter de wereld die 3D ondersteunt.

Toen ik aanstalten maakte om te gaan wilde ze mij wat geld geven. Dat sloeg ik af. Het is vrijwilligerswerk. Uiteindelijk drukte ze nog wel een bounty in mijn jas. ‘Daar zit cocos in, is lekker jongen!’. Nog drie dikke pakkerds in mijn nek, ik bukte niet snel genoeg, en ik stond weer buiten. Een top middag was het! Dit ga ik vaker doen.

You may also like...

3 reacties

  1. Cees Picauly schreef:

    Wat een geweldig verhaal huug!!!!!!!! Xx mams

    Verstuurd vanaf mijn iPhone

  2. Helden schreef:

    Beste Hugo, wat een geweldige actie!!!! Hopelijk vind je het goed dat we deze goede daad op onze facebook pagina willen delen. Zie:
    https://www.facebook.com/pages/Helden-doen/157419797801267

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: